dinsdag 11 november 2014

Van Brabo, handjes en mooie herfstdagen in eigen land

Terwijl radio Klara's muziek uit de film The constant gardener de huiskamer zachtjes opvult en elk in een hoekje zijn eigen ding doet, schrijf ik dit bericht. De avond valt nu vlug, schemering duurt maar even.

We waren in Brabo's stad vandaag, voor een wandeling in het historische centrum. Toerist in eigen land, dachten we gniffelend en met een kaart en gids uitgerust reden we de stad binnen. Of het stad - al druist die combinatie erg tegen mijn taalgevoel in ;-). Ach.

Het was een perfecte dag voor een stadsbezoek: prachtig weer en weinig volk. De foto's zijn een willekeur aan wat mij opviel. Ik weet bijvoorbeeld niet welk gebouw hieronder op de foto staat, maar ik vond de vorm ervan prachtig. Als je dan even je ogen sluit voor alles wat modern is, dan zie en hoor je zo de koetsen over de kasseien rollen, hoor je het geruis van lange rokken en het getik van wandelstokken van goedgeklede heren. Om de een of andere reden hoor ik er ook vioolmuziek bij, maar dat kan aan mijn radiokeuze liggen.

Ik nam de foto tegen de zon in en vind het resultaat best geslaagd. Her en der duiken zulke stambeelden op. Ik weet niet wie deze koene ruiter is, dat moet ik dan even opzoeken.Het paard doet me dan weer aan Bucefala denken en alle verhalen daarrond.

 De botanische tuin is leuk om doorheen te wandelen. Ik stel me bij dit soort entrees ook altijd het koetsgedruis van hierboven voor. Ik ben echt in de verkeerde tijd geboren, denk ik ;-) ...


Dit kunstwerk intrigeerde: gaat de mens naar boven? Of is het andersom?

En in die tuin vond ik ook een stoeltje dat mij past ...

 Mijn dochter verklaarde de liefde in het grind.

Het toneelhuis blijft gewoon prachtig. Daar moet ik toch ooit eens heen voor een voorstelling.

Ooit ben ik eens in deze winkel binnen geweest, waar de deur voor je wordt opengedaan door een portier in livrei (of iets dergelijks) en waar je bijna niet durft te bewegen (ik toch niet).

Dit vond ik echt boeiend. Jarenlang heb ik met zulke barbiepoppen gespeeld. Ik had er een stuk of vijf en maakte hele collecties kleren voor hen uit oude sokken en stofjes die ik van mijn mémé kreeg. Nostalgie!

Rubens ...

Om deze pracht kun je echt niet heen.


Een grappige naam van deze bistro. Ik vraag me af of er een verhaal achter zit. Dat moet haast wel ...


Terug naar huis, genieten van mooi geschilderde luchten en een prachtige zonsondergang. En nu een zalige kop thee met een echt Antwerps handje erbij! Tja, cultuur moet nu eenmaal geproefd worden, toch?


Steden en hun overvloed aan verhalen blijven me boeien. De muziek op de radio en in mijn hoofd gaan door en terwijl ik door mijn raam naar de rust van de velden kijk, leeft de stad nog een klein beetje verder in mij.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten