zondag 6 juli 2014

Wat ik zo leuk vind aan vertellen over schrijven

Gisteren gaf ik een schrijfcursus in Brugge. Het was niet de eerste keer dat ik zo'n cursus gaf en toch heb ik iedere keer weer gezonde kriebels als ik de 'leerlingen' in mijn 'klasje' zie binnenkomen. Uit lichaamstaal kun je heel wat afleiden en ik hou ervan om mensen te observeren.

Sommigen komen bedaard binnen - of dat lijkt toch zo - en gaan meteen zitten. Anderen dralen nog wat in de gang, niet helemaal zeker of ze de klas al binnen mogen gaan. Er wordt rondgekeken, misschien al eventjes in de cursus gepiept, sommige mensen gaan gezellig naast iemand zitten, anderen slaan een stoel over om nog even een eilandje voor zich alleen te hebben (doe ik ook ;-) en nog anderen halen meteen pen en papier boven, in de aanslag om te beginnen. Er hangt een sfeer van verwachting in de lucht.

Het doet mij nu al denken aan die eerste september, waar ik zo van hou. Als kind vond ik die eerste schooldag heerlijk. Terwijl mijn broers zuchtten en zeurden en niet in beweging waren te krijgen, stond ik aan de voordeur te trappelen van ongeduld om te vertrekken. Naar school! Naar een nieuwe klas! Nieuwe boeken, verse schriften, pennen die nog naar de verpakking ruiken. Het is voor mij nog steeds het walhalla.

Zo'n cursusdag komt er heel dicht bij in de buurt. Ook hier heb je een klas, nieuwe leerlingen, een cursus. En heel eventjes heb je contact met mensen. Een dag lang. De onwennigheid is er na een paar minuten al vanaf en af en toe zijn er mensen die elkaar al kennen van een vorige cursus of 'van ziens'.

Sommigen zitten zich af te vragen: kan ik het wel? Wat zit ik hier te doen? Iedereen kan het vast beter dan ik. Anderen zitten dan weer op het puntje van hun stoel, klaar voor de actie, en in al hun ongeduld beseffen ze niet dat de cursus al een tijdje bezig is.

Elke keer weer besef ik hoe geweldig het is om mensen in hun zoekproces te mogen begeleiden. Te zien hoe ze door de oefeningen openbloeien, af en toe een eureka-moment hebben, hoe de dromen in hun ogen op het papier bloeien. Het driftig gekras van pennen op papier is heerlijk om te aanhoren. Het doet mij denken aan mijn eigen schrijfambities, het brengt mij terug naar het begin van mijn eigen schrijfproces en het vallen en opstaan dat daarbij hoort.

Het geeft mij ook weer zin om achter mijn laptop te gaan zitten en te schrijven tot ik niet meer van de wereld weet. Het leidt mijn blik een beetje af van die horizon aan het einde van de weg - ik hoef niet meer zo nodig te weten wat er nu precies achter die bocht zit.

Zijn we niet met ons allen reikhalzend op zoek naar De Zin van Het Leven? Op zulke dagen raakt dat besef mij vol in het gezicht. En dan moet ik denken aan de spreuk die ik ingelijst in mijn hal heb staan:




Schrijfgroet,

Inge

Geen opmerkingen:

Een reactie posten