donderdag 10 juli 2014

Over voetbal, een halve banaan en mijn eerste Moleskine

Ik heb niets met voetbal. Toen ik vroeger ging babysitten, had ik zoveel last van mijn overmatige verbeeldingskracht, dat ik op de tv naar het voetbal keek, omdat dat het enige 'programma' was, waar ik niet bang van werd. Vreemd huis, vreemde schaduwen, hoekjes en geluiden. Het was niet voor mij weggelegd, het voetbal. Het babysitten ook niet.

Toch doet dit WK me iets, al heb ik er nog maar twee wedstrijden van gezien (televisie mét kabel bij vrienden) en eentje gehoord (samen met echtgenoot met ons oor tegen een box, dat was de wedstrijd tegen Amerika). De eensgezindheid tussen de fans (en de af-en-toe-fans), dat doet toch wat. Nog nooit zoveel vlaggen gezien op straat. Niet op 21 juli. Niet op de dag van de verkiezingen. Maar bij een WK tonen we kleur. Zie je wel.

Gisterennacht was voetbal ook weer via radio, afgewisseld met controleprikjes bij de dochter. We moesten toch wakker blijven: de twijfel-hypo (61 om half twaalf), werd na een uur een echte hypo (46 om één uur). Fanta en een halve banaan bleken een uur later het tij te doen keren (86 om half twee), maar een moederhart is nooit zeker, dus toch maar nog eens om twee uur checken: 186. Te hoog, maar oef. Tussendoor even gespiekt op de smartphone naar de uitslag van de match: het wordt Duitsland-Argentinië zondag, fluister ik echtgenoot toe. Hij gromt een beetje, ik ben niet zeker of dat feit geregistreerd is, zo midden in de nacht, ruim na spokenuur. Zondag voetbaldag, zeker weten. Misschien wel op een scherm en anders is er nog de radio.

Gisteren een halve dag naar Gent gereden. Vakantie in eigen land maakt dat zelfs regendagjes niet zo erg zijn. En het werd een leuke namiddag: browsen in een heerlijke boekhandel (ook met een hypo, gelukkig serveren ze daar chocolademelk) en daarna nog een andere winkel in voor de spelletjes voor zoon- en manlief. Oogst van de dag zie je hieronder, boeken voor mij (Jane Austen, Alan Bradley, Gent), boek 'Vechten voor je leven' voor dochterlief, Adrian Mole (nostalgie!) en Razende Romeinen voor zoonlief en dan zag ik nog de film Grand Budapest Hotel staan. Couldn't resist.


In de boekhandel staat een tafeltje waar een waar Walhalla uitgestald ligt: schriftjes en schrijfdingen, boekenzakken met leuke opschriften, postkaarten met quotes van Jane Austen, kortom, een tafel waar ik hebberig van word en mijn portemonnee lichter. Denkend aan verbouwingsplannen, kinderen naar het middelbaar en boekenkasten die uit hun voegen barsten, heb ik me manhaftig omgedraaid, maar voor die mooie schriftjes van Moleskine ben ik toch bezweken. Het is de eerste keer dat ik ze koop. Een schrijver zonder schriftje, geef toe ... Da's als een voetballer zonder bal, toch?

Het is kwart over zeven, mijn eerste mok koffie is uit, de hond snurkt en ik grijp nu naar dat eerste schriftje.

Schrijfgroet,

Inge



Geen opmerkingen:

Een reactie posten