zaterdag 12 juli 2014

Over de zee die trekt, de hond die dat niet meer doet en hoe de twee elkaar ontmoetten ...

Ik ben zot van de zee, al heel mijn leven en dat is de schuld van mijn moeder. We gingen er vaak in het weekend heen, naar De Panne of naar Zeebrugge, voor een dagje uitwaaien aan het strand. Drie kinderen en een hoop spullen in een auto gepropt, handdoeken voor de ramen tegen de warmte (tja, het pré-aircotijdperk), emmers en dweilen tegen reiszieke kindermaagjes (ik pleit schuldig) en De Frigobox met al het lekkers erin.

Ik herinner me de kolonne van de parkeerplaats naar het plekje tegen de duinpan waar we neerstreken met strandzeil en tenten, de houten hamer om de palen voor dat zeil stevig in het zand te kloppen, de frigobox, de strandstoelen met de oranje bloemenprint (iedereen heeft ze vast al gezien), het strandspeelgoed, de watersandaaltjes aan onze voeten, de kinderschopjes die wij moesten dragen en die bij elke stap pijnlijk tegen onze schenen sloegen, de bloemen uit crêpepapier die we samen met mémé vooraf gemaakt hadden en voor handenvol schelpen, messen of tandjes verkochten.

Ik weet nog hoe het voelt om op een warm stuk zand neer te ploffen, hoe de zonnecrême rook die we om de zoveel tijd opnieuw opgesmeerd kregen, hoe we met onze handen putten in het zand groeven en het verschil tussen het fijne warme zand en het vochtige zand dieper in de put, waar je zandkastelen en taartjes van kon maken, 'paté'tjes', zoals mijn moeder altijd zei.

Ik ruik nog de geur van de koude schotel die we 's middags aten uit de pastelkleurige tupperware potjes: koud varkensvlees in blokjes met aardappelen, boontjes en vinaigrette, ik doe mijn ogen dicht en proef die smaak. Er is niets dat heerlijker smaakt op een winderig strand met de zon op je petje en een zandkorrel die kraakt tussen je tanden.

Ook manlief heeft zulke nostalgische herinneringen aan ons zeeland en we trekken zelf ook regelmatig naar de kust voor een dagje zand en zon. Er gaat niets boven een dag zon, zee en strand als het warm is: niets dat je beter ontspant dan dat, daar kan geen viersterrenreis tegen op. Aan de zee is het weer eigenlijk nooit slecht: als het regent duurt het nooit lang en wind is er altijd: niets zo goed als een strandwandeling om je gedachten weer op een rij te zetten.

Vandaag maakten hond en de zee kennis met elkaar. We hebben een modelhond. Echt. Ginny is enthousiast, maar voorzichtig, leert ontzettend snel en staat als een peuter open voor nieuwe ontdekkingen. Een hap in het strand was daar de eerste van. De zee was iets wat moest ontdekt worden, natte poten zijn leuk, maar dat water dat beweegt, daar was ze toch niet zo tuk op.


Ze was enthousiast over het rennen op het 'harde' strand, werd bijna onder de voet gelopen door een grote boxer (of iets dergelijks), was bang van de golven en ook van een minihondje (geen idee wat voor ras) en van driewielers moet ze precies ook niet weten. Door de hondentraining trekt ze ook niet meer aan de lijn en dat wandelt voor ons ook een stuk leuker.

We reden terug, moe van wind en strand en hond, in onze buiken geen koude schotel, maar warme erwtensoep met brood en op de achterbank slapende kinderen en pup.

Dag zee, tot gauw!

Inge

Geen opmerkingen:

Een reactie posten