zondag 27 oktober 2013

Over Ginny, die er nog niet eens is

De kogel is door de kerk: de hond komt er.
We praten er al jaren over. Dochterlief wilde er al een nog voor ze kon lopen. Maar nooit kwam het ervan.
Ooit, zeiden we altijd. Als de verbouwing achter de rug is, of als de auto vervangen is. Als de kinderen wat groter zijn, misschien. Wie weet, komt hij er dan wel.
We gingen vaak naar de hondjes van de kennel in de buurt kijken, erg vaak. Dochterlief helemaal verliefd, niet weg te slepen bij de pups.
Het kan nu nog niet, zeiden we. Nog even wachten, even geduld.

De jaren verstreken, we keken en aaiden, smachtten en zuchtten en stelden nog wat uit. Als jullie wat groter zijn, zeiden we. Dan kun je hem zelf gaan uitlaten.

Inzicht kun je vergelijken met onverwacht vallen en tegen de betontegels smakken: ineens staart de waarheid je in het gezicht en wordt duidelijk dat al dat uitstellen er waarschijnlijk voor zorgt dat het er nooit meer van komt.

En vorige week, toen we weer eens allemaal smolten voor zo'n hondensnoetje, hebben we de hondenknoop doorgehakt. Dochterlief krijgt hem voor haar vormsel. Jammer dat ik geen foto nam van haar gezichtje toen we het haar vertelden ;-)

Ze komt er, onze Ginny (want zo gaat ze heten) en ze wordt ongeveer dit (smelt!):




De stapel boeken die ik uit de bibliotheek sleepte, ligt naast mij en bedelft haast mijn toetsenbord. Natuurlijk kun je niet alle wijsheid uit boeken halen, maar aangezien ik een geheugen als een olifant heb, kan ik me maar beter voorbereiden door zoveel mogelijk te weten.

We vonden bij toeval een hele lieve mevrouw die ons aan een aantal fokkers gaat helpen, want de kennel in de buurt blijkt niet zo geschikt te zijn. We kijken al uit naar het bezoeken van die fokkers, alles wordt er weer een beetje 'echter' door. Puppyklas en rolbeurten bij het uitlaten staan op de planning. Dochterlief pakt met plezier de stofzuiger vast, want we 'oefenen' nu al dat de hond er al is en dan moet er elke dag gezogen worden in de huiskamer.

Ik print een lijst uit met wat het dier allemaal nodig heeft: mand, bench, speeltjes, drinkbak, kussen, lijn, ... Elke maand mag dochterlief één ding uitkiezen (wat zo'n beetje elke maand Sinterklaas wordt denk ik!) en dat zetten we opzij (lees: op haar kamer dus). Het aftellen verloopt dan wat vlotter en zo wordt de kost eind mei wat kleiner. Denken we.

Het zal niet van een leien dakje gaan, dat geldt voor de meeste dingen in dit leven. Maar ik heb een visioen van spelende dochter en hond, vrienden voor het leven en dat ze dan misschien heel even kan vergeten dat diabetes haar leven (en dat van ons) op zijn kop zette, waardoor ze in één klap volwassen moest worden, voor een stuk. Het bevalt me, dat visioen.

Tot vertels,

Inge


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten