vrijdag 6 september 2013

Mirabelle, ma belle

Vandaag plukte ik de laatste vruchten van de mirabellenboom in de tuin, tenminste, die waar ik bij kon tussen al dat spinnengeweld. Op een wiebelig laddertje in de late namiddagzon die al zwaar en zwoel was van onweersdreiging. De spinnen gingen meestal opzij en mijn vergiet werd voller. Ik plukte een vrucht waar een soort halve pop aan hing die tot mijn verbazing bewoog. Er zat een bij in, die verwoede pogingen ondernam om zichzelf te bevrijden en daar toch niet in slaagde. Ik kreeg er bijna medelijden mee.
De lucht werd donkerder en er stak een wind op die de dreiging nog groter maakte. Op nog geen minuut werd het bijna avond - midden op de dag. Net op tijd was ik binnen met mijn vergiet. Terwijl de regen op het dak kletterde en bliksemschichten elkaar in de lucht achterna zaten, maakte ik een crumble voor de hongerige maagjes die om vier uur zouden thuiskomen. Met vanillepudding als saus, dat is zo ongeveer hoe de hemel moet smaken.
Ik denk aan de bij die nu vast ergens in de bijenhemel nectar eet en gooi ramen en deuren wijd open. De lucht is nog steeds zwoel, maar ruikt naar zomer en gras en regen en crumble met een zweempje vanille.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten