donderdag 9 mei 2013

Klein Baas



Vertaald in het Nederlands als 'Klein Baas' en ook verfilmd, als 'The Power of One', met onder andere Armin Müller -Stahl in de rol van de professor.
 
Ik kreeg het boek rond mijn zestiende van mijn tante (de tweede vrouw van mijn overgrootvader, die voor de rest nogal gemeen was, maar dat is een ander verhaal). Ik was en ben een veellezer en dit verhaal blies mij compleet van mijn sokken. Ik heb altijd veel gelezen en er was niemand die me vertelde wat ik wel of niet mocht lezen en dat beschouw ik nog altijd als een zegen. Zelf ontdekken is goud waard. Of zoals een prof in zijn colleges Middelnederlandse letterkunde terecht vertelde: 'Om te weten wat goed is, moet je ook weten wat slecht is.'
The power of One paste qua thematiek perfect in mijn wereld: ik was niet populair, had maar één vriendin die een jaar hoger zat dan mij en ik overleefde in de middelbare school met weinig tot geen aansluiting bij leeftijdsgenoten. In die zin was ik ook een eenling, net als de hoofdpersoon in dit boek.
Maar ik was ook naïef en hier las ik over een kind van zes dat het slachtoffer wordt van de politiek van Zuid-Afrika, over machtsmisbruik, over Nazi-Duitsland en de consequenties voor Duitse geleerden, over gevangenissen en apartheid, over Afrikaanse denkwijzen en wijsheden, over goed en kwaad, dat helemaal niet rechtlijnig is, over schaakpartijen die lang duurden, over opgroeien en over geloof. Over boksen, wat helemaal niet mijn ding was, maar waar ik me wel iets bij kon voorstellen, want in die tijd heb ik ook één keer mijn vuisten gebruikt.
In het derde middelbaar had ik de gewoonte om tijdens de pauzes naar de bibliotheek te vluchten. Daar verdween ik een kwartier in een boek en dat was genoeg om de rest weer aan te kunnen. Wat had ik aan een speelplaats waar ik gewikt en te licht bevonden werd? Waar ik het mikpunt van pesterijen was? Ik paste voor de eer.
Maar een van de pestkoppen was mij gevolgd en trapte letterlijk de hele gang door op mijn hielen. De emmer liep over en daar kwam ik voor het eerst in mijn leven op voor mezelf, zonder na te denken over de consequenties van mijn daden, pal voor de klas vol leraren, die als een bende opgeschrikte kippen naar buiten stoven. Ik heb toen een paar rake klappen uitgedeeld, net als PK in het boek.
Ik maakte een klik als jonge tiener en hoewel het pesten nog een tijdje doorging, besefte ik dat voor jezelf opkomen levensnoodzakelijk is. Ik leerde niet dat je van boeken aan het vechten slaat, maar dat niet op je kop laten zitten belangrijk is. En hoewel dat zelfvertrouwen niet over één nacht ijs ging, leerde ik toen dat je vuisten ballen vaak helpt. En dat de eenling wel een kracht heeft, en dat die van binnen komt. Nog later besefte ik dat die kracht in mij door mijn pen ging en dat was een beetje als thuiskomen en mezelf vinden, net als PK. Een boek dat mij veel geleerd heeft, Klein Baas.
Er zijn er nog.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten