zondag 10 maart 2013

Robijn of Smaragd


Nee, geen reclame voor een waspoeder, al zou dat wel een goede merknaam zijn, Smaragd.
Terwijl drie taarten in mijn oven gaar worden (de basisstukken voor de piratenschiptaart voor zoonlief, meer daarover later) en het huis helemaal naar chocolade ruikt, staar ik naar buiten, naar wit, waar eigenlijk groen hoort.
De verwarming staat alweer een graadje hoger en ik heb het donsdekbed dan toch maar niet van het bed gehaald, want gisteren was het weer erg koud in de slaapkamer.
Robijn en Smaragd betekent dat je veertig jaar getrouwd bent. Zoals mijn ouders op 10 februari. Een piepjonge mama en een vader met een dikke bos rood haar staren me vanaf de zwart-witfoto aan. Jong, gelukkig en op de drempel van een nieuw leven.
Veertig jaar later, drie kinderen verder, niet meer zo jong, niet meer zo dun en een beetje minder haar. Maar zoveel levenswijsheid meer. En akkoord, ik ben het niet altijd eens met hun opvattingen of vastgeroestheden, maar toch ... Later zullen mijn kinderen mij misschien ook starheid voor de voeten werpen, die later gewoon wijsheid blijkt te zijn. Of bedachtzaamheid. Of zotheid. Kies maar.
'Heb eerbied voor mijn grijze haren,' kweelt echtgenoot af en toe jolig. Wij hebben volgend jaar kristal, dat is 15 jaar. Een zoon en een dochter verder, de ups en de downs van een voorbije en op handen zijnde verbouwing, een half leven voorbij en elke dag wel een nieuw trekje van elkaar ontdekken. Deze liefde heeft allang geen verbloemende bril meer op, maar ziet het plaatje scherper dan scherp. De kreukels en de plooien, de water in de wijn, de koester- en baalmomenten, alles. Je kunt overigens nooit gelukkig zijn zonder te weten wat ongelukkig zijn precies inhoudt. En dat je uit ongeluk ook geluk kunt putten blijkt een waarheid als kristal. Of Robijn, of Smaragd. En dat de humor de lijm is die ons bindt. De zelfrelativering: hoe meer rimpels, hoe beter dat gaat.
Het paradijs of de hemel met flink wat aarde erdoorheen.
Daar teken ik voor. En dan vieren we vijftien en twintig en dertig, veertig, vijftig. En alles daartussen in. Maar op 't gemak.
We hoeven ons nergens voor te haasten, toch?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten