dinsdag 26 maart 2013

Lijstjes

 


  • Verdraagzaamheid
  • Boodschappen doen
  • Anders zijn
  • Lijstjes
  • Een hoofd vol van wat dan ook
  • De wereld draait door
  • Een tante en een heel belangrijke behandeling
  • Nog meer lijstjes
  • Brievenschrijven
  • Een boekje over het leven simpeler maken

Toen ik nadacht waarover ik dit keer wilde schrijven, schoten al deze dingen meteen door mijn hoofd, in die volgorde. En terwijl ik ze een voor een op een notitieblaadje schreef, bedacht ik ineens dat dit wel een heel leuk onderwerp is om over te schrijven. Lijstjes. En toen het dan ook nog eens op Facebook de revue passeerde, ging ik helemaal overstag.

We zijn eigenlijk altijd wel iets aan het doen. Ik betrap mezelf regelmatig op ergernis over de stomste dingen. Een kwartiertje te vroeg bij de muziekacademie om de kinderen op te halen: oef, wat moet ik met die tijd? Te kort om ergens heen te gaan, erg lang om daar zomaar even te staan. Want ergens staan is eigenlijk je tijd verlummelen, toch? En dan begin je van de weeromstuit maar te denken aan de dingen die je allemaal zou kunnen doen, of de dingen die je nog moet doen voor je uitgeput in de sofa of in bed kunt neervallen. Om dan weer te zoeken naar wat dringend moet: dat ene tijdschrift doornemen, want het is al van vorige week en morgen komt het nieuwe al. Of dat boek dat zo'n hype is, dat je het maar gekocht hebt, want een mens moet toch mee met zijn tijd.

Thuis worden kinderen, boodschappen en boekentassen het huis in gedirigeerd en naar de juiste plaatsen gekatapulteerd, wordt een oven aangezet (lekker snel), een computer opgestart en huiswerk opengeslagen (al dan niet van mijn kinders of van mijn leerlingen ;-) en als de nood hoog is, wordt ook een wasmachine gedraaid.

Terwijl de fisherman's pie (heerlijk én lekker makkelijk!) in de oven gaar wordt, maak ik een reuzenmok thee en blader door het nieuwe extra magazine van Flow: Simplify your life. Een gat in de markt, zulke boeken, als je het mij vraagt. Want hoe meer we hebben en bereiken in dit leven, hoe meer we willen, hoe gestresster we rondlopen - of hollen - en hoe verder we daardoor van ons doel afstaan.

Er is natuurlijk niks mis met ambitie. Een doel nastreven. Een lijstje afwerken, punten afstrepen, dingen aanvinken, we kennen het allemaal. En ook het gevoel van thuiskomen van de supermarkt, de boodschappen uitpakken en net dat ene ingrediënt voor dat heerlijke gerecht vergeten zijn. Omdat een boodschappenlijstje maken ook niet altijd simpel is, want meestal zit je tegelijkertijd ook wat anders te doen. Ik toch.

Als ik brieven schrijf, stel ik ook een lijstje op. Op een blaadje zet ik alle onderwerpen waar ik het over wil hebben. Noem het gek, maar zo vergeet ik niets. De volgorde van de onderwerpen wordt door de brief bepaald, dus nee, ik zet geen nummertjes. Zoveel onderwerpen zijn het ook weer niet, al zijn de brieven - meestal - wel een aantal vellen voor en achter. Met de hand schrijven is heerlijk, maar het neemt tijd in beslag. Eigenlijk moet je er vooral aan beginnen zonder op de tijd te letten. De letters en de woorden met aandacht en liefde vormen, alsof je een kind bent dat met zijn tong tussen zijn tanden zijn eerste letters schrijft. Hoe trots was ik op dat eerste velletje kalkpapier: 'mama, ik kan schrijven!'

En dan loopt de dag teneinde. De meeste punten op het lijstje zijn afgevinkt en we hoppen doelloos op FB van het ene naar het andere bericht (met dat balkje rechtsboven zien we als kleine Big Brothers en Big Sisters alles wat iedereen zegt of doet, of dat lijkt toch zo), voeren een chatconversatie, soms met meer tegelijk, loeren het prikbord van anderen af: wat doet die? En die?, lezen onderwijl nog eens een verdwaalde mail of laten een reeks snoepjes tegen elkaar ontploffen, klagen steen en been over nog maar eens sneeuw en bekijken toch nog snel even dat leuke filmpje dat net op het steeds scrollende prikbord is verschenen.

Verdraagzaamheid was vandaag die ene man van zuiderse origine die zich in de supermarkt langs de hele lange rij overvol gevulde karretjes haastte, een pakje luierdoekjes in de lucht stak en vrolijk glimlachend riep: 'Ik heb maar één ding mee, ik ga voor, okee?' en dat ook prompt deed. De kassierster die boos uitriep dat meneer dat niet aan de klanten had gevraagd en of wij, de rijtjesklanten het daar wel mee eens waren? We waren het ermee eens en de man betaalde snel zijn doekjes. In het buitengaan riep hij nog eens 'dank je wel'. De rijtjesklanten hadden er allemaal hun eigen mening over en de kassierster had rode konen van opwinding. En ik vroeg me af of ik de enige was die blij was dat hij zijn doekjes had gevonden, om zijn kind (of kinderen?) te kunnen verschonen. We staan wel heel snel met een oordeel klaar. En dan denk ik terug aan de klas, waarin een spel werd gehouden. Een spel met veel voorbeelden om aan - den - lijve te ondervinden hoe anders iemand kan zijn.

En zo draait de wereld door, om en om en om haar as en we worden soms duizelig van onze eigen haast. Opsommen wat er op één dag door onze hoofden gaat, is onbegonnen werk en toch slapen we soms in met een hoofd dat nog veel te vol zit. En er moet eerst iets ergs gebeuren voor we in staat zijn om alles in proportie te zien. Om te beseffen dat je maar één ding tegelijk goed kunt doen. Dat je niet alles moet gedaan/gezien/beleefd/meegepikt hebben. Iets meepikken lijkt me geen goed idee. Wat je doet, moet je goed doen, uit volle borst en van ganser harte. En dat vergt keuzes en we weten allemaal: die kiest, verliest. Voor mij luidt het spreekwoord anders: wie ergens voluit voor kiest, wint een hoop aan verdieping en kwaliteit. En ik denk aan de tante, die heel duidelijk kiest voor de behandeling en als het even kan: genezing en nog wat tijd. Ik klik alvast heel duidelijk op: 'vind ik leuk'.

Alle onderwerpen van mijn lijstje zijn afgevinkt. Job done :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten