donderdag 14 februari 2013

Vertellementen

Ik staar al een week onafgebroken naar mijn computerscherm. Nee, ik heb er geen innige affiniteit mee, al moet ik toegeven dat ik verslaafd ben aan het computeren. Klein beetje maar. Heb ik dat ding toch wel nodig voor mijn werk, zeker? Tssss ... En deadlines breken nu eenmaal wetten. De wetten van gezond, ietsiepietsie minder gezond en wat daar nog na komt.
Mijn moeder zou zeggen: 'Ge zoudt beter uwe was en uwe strijk eens deftig doen, meiske.'
Vandaag haalde manlief de vijzen uit de Flowkalender (maar dat is een ander vertellement). Ik vloog lezend door anderhalve maand en dat allemaal in een bad en kwam tot een conclusie.
Ik moet dringend onthaasten.
Anders tegen de dingen aankijken.
Schrijvend.
Of op mijn kop staan (met de kat op mijn voetzolen).
Mijn kinderen een verhaaltje voorlezen zonder zelf in slaap te sukkelen.
Het Heilige Huishouden meester kunnen.

Ik nam een conclusie.
Schrijvend leek mij het veiligst om heelhuids de onthaasting te overleven.
Ik leef voor een stuk van vertellementen.
Woorden en letters op papier, die daar een vreemde cocktail worden en dan een eigen leven gaan leiden. Of lijden, zo u wil.

Aldus, vertellementen.
Kleine verhaaltjes van alledag.
Vooral mijn dag, maar dat moet u er maar bijnemen.
Vertellementen die ik zo mooi mogelijk zal proberen te brengen. Of lelijk, zo u wil.

Leest ge mee?

Inge

Geen opmerkingen:

Een reactie posten